เพชรกลางไฟ

เขายื่นสมุดบันทึกให้เธอ เธอก็เอื้อมมือมารับ ระมัดระวังมิให้สัมผัสปลายนิ้ว
แต่อนลก็ชื่นใจเมื่อเห็นมือขาวเรียวจับอยู่บนแผ่นหนัง เขาเคยจูบสมุดบันทึกนี้ เพราะรู้ว่านิ้วของเธอจะต้องสัมผัสเมื่อได้รับบันทึกไป ถึงเธอไม่มีวันรู้ เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ เรื่องนี้ก็เป็นความลับอันสุขใจพอแล้ว

"ขอบใจคุณมาก"

กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวลงจากบันทึก อุรวศีก้มลงเก็บ เข้าพระทัยว่าเป็นกระดาษที่เสด็จพ่อทรงบันทึกข้อความไว้ มองเห็นตัวอักษรเขียนด้วยหมึกดำเป็นตัวหนังสือเรียงเรียบชัดเจน

มิอาจพบประสบพักตร์ ใช่ว่าจักคิดหักใจ
คิดถึงทุกวันไป แม้มิได้อยู่ใกล้กัน
ไม่ใกล้ก็เหมือนใกล้ เพราะดวงใจอันผูกพัน
เหมือนเห็นกันทุกวัน เราพบกันนั้นด้วยใจ