เมื่อฉันไม่มีขน ฉันจึงเป็นศิลปะ

เคยมีผู้กล่าวว่า ศิลปะควรจะแยกตัวออกจากกรอบคิดทางสังคม
เคยมีผู้กล่าวว่า ผู้ที่ตัดสินคุณค่าทางศิลปะควรเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนั้น

หากคำกล่าวที่ว่าเป็นจริง ใช่หรือไม่ว่าศิลปะได้แยกตัวออกจากบริบทอื่นๆ
จนดูราวกับว่าศิลปะเป็น 'เอกเทศ' และไม่ข้องแวะกับส่วนอื่นส่วนใดเลย

ธเนศ วงศ์ยานนาวา ตีแผ่เส้นทางประวัติศาสตร์ของศิลปะ โดยเฉพาะภาพนู้ด รวมถึงเชื่อมโยงกับค่านิยมปัจจุบัน ทำให้เข้าใจพัฒนาการของการตีค่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งในแง่ศิลปะ
เมื่อคำว่า 'ปกปิด' กับ 'เปิดเผย' ไม่ได้ถูกนำมาเป็นเกณฑ์ประเมินความเป็นศิลปะอีกต่อไป แล้วอะไรเล่าที่เป็นมาตรวัดนามธรรมของสิ่งนี้ได้
เมื่อเส้นเรื่องร้อยเรียงถักทอขึ้นมา เราจะได้ทราบกันว่า แม้แต่ 'ขนอวัยวะเพศ' ก็ถูกควบคุมได้ ด้วยวาทกรรมที่แตกต่างกันไป

---------------------------
" […] 'ขน/ผม' มีสถานะทางจริยธรรมแห่งวิถีชีวิต ถึงแม้ว่า 'ขน' จะเป็นธรรมชาติ แต่ขนก็เช่นเดียวกับอะไรอื่นๆ ที่เป็นธรรมชาติ ที่ยังต้องถูกกำกับด้วยการจัดระเบียบทางวัฒนธรรม […] "