ความตายของด็องต็อง

เรื่องราวการปฏิวัติฝรั่งเศสที่ถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของบทละคร ประพันธ์ผ่านมุมมองของ เกอ็อร์ก บืชเนอร์ (Georg Büchner) นักเขียนชาวเยอรมันที่มีชื่อเสียงมากคนหนึ่งในศตวรรษที่ 19

“ปารีส ค.ศ.1794 ขณะที่การปฏิวัติกำลังจะสิ้นลมหายใจ ความหิวโหยอดอยากและความหฤโหดคือสภาวะประจำวัน เสียงเรียกร้องของราษฎรที่ข้นแค้นลำเค็ญทำให้โรเบสปิแยร์ประกาศในการชุมนุมของจาโคแบ็ง ให้ประหารพลเมืองที่ใช้ชีวิตเสพสุขสำราญเพิ่มขึ้นอีก ด็องต็องซึ่งเป็นผู้นำปวงชนเข้าล้มล้างสถาบันกษัตริย์ และนำกิโยตินมาใช้ลงโทษศัตรู ได้หันเหไปสู่มาตรการที่ผ่อนปรนลง เขาเรียกร้องให้โรเบสปิแยร์ยุติการเข่นฆ่าผู้คนเสีย เขาจึงกลายเป็นศัตรูของการปฏิวัติไปและถูกนำตัวขึ้นศาลปฏิวัติ กับข้อกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดกับพวกจิรองแด็ง อันถือเป็นการทรยศขั้นสูงสุด ด็องต็องที่กำลังเบื่อหน่ายในชีวิตไม่ได้พยายามหาทางต่อสู้กับการถูกจับกุม และไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อการพิพากษา เขาระอาต่อการเข่นฆ่าที่ไม่จบสิ้นในการปฏิวัติ ชิงชังความทุกข์ทรมานที่ผูกพันกับความเป็นมนุษย์อย่างไม่มีทางเลี่ยง กังขากับการที่มนุษย์ต้องทนต่อความเจ็บปวด และเป็นต้นตอของความเจ็บปวดเสียเอง ที่ศาลปฏิวัติ ด็องต็องร้องเตือนประชาชนว่า
‘เจ้าอยากได้ขนมปัง พวกมันกลับเหวี่ยงหัวมาให้ เจ้ากระหาย พวกมันกลับให้เจ้าเลียเลือดตามขั้นบันไดของกิโยตินแทน’
ที่สุดเมื่ออารมณ์ของฝูงชนหันมาเป็นปฏิปักษ์กับเขา หัวของด็องต็องก็ถูกตัด ‘กิโยตินคือหมอที่ดีที่สุด’ เป็นวลีสุดท้ายของเขาก่อนตาย"

-ข้อความจากปกหลัง-