ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต

จริงหรือที่ว่าความหนักอึ้งเป็นที่น่ารังเกียจ ส่วนความเบาหวิวซิเพริศแพร้ว?
ความหนักอึ้งของภาระบดขยี้เรา ทำให้เราจมดิ่งลง กดเราตรึงติดกับพื้นธรณี ทว่าในกวีนิพนธ์แห่งความรักทุกยุคทุกสมัย สตรีเพศล้วนโหยหาที่จะถูกทับถ่วงด้วย เรือนร่างของบุรุษ ภาระหนักอึ้งที่สุดกลายเป็นจินตภาพแห่งความเต็มเปี่ยมอันเร่าร้อนสุดแสตของชีวิต ยิ่งภาระหนักหน่วงเพียงไร ชีวิตของเรายิ่งแนบชิดกับผืนปฐพี ยิ่งเป็นจริงเป็นจังและถูกต้องจริงแท้ ในทางกลับกัน ความเปล่าไร้ภาระโดยสิ้นเชิงทำให้คนเบาหวิวกว่าอากาศ ลอยล่องขึ้นไปในความสูงลิบลิ่ว ละจากพื้นโลกและโลกียวิสัย กลายเป็นแค่ความจริงเพียงครึ่งๆ กลางๆ ทุกอิริยาบถเป็นอิสระเสรีพอๆกับที่ไร้ความสำคัญ...
ความเบาหวิว/น้ำหนักเป็นเรื่องเร้นลับที่สุด คลุมเครือที่สุดในบรรดาเรื่องทั้งมวล...