รักจนเป็นเรื่อง

6 เรื่องสั้น จาก 6 นักเขียนรุ่นใหม่ โดย กตัญญู สว่างศรี, จิราภรณ์ วิหวา, จิรัฏฐ์ ประเสริฐทรัพย์, ภาณุพงศ์ เชยชื่น, ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์ และสุปรีดี จันทะดี



“จูเลียไม่ชอบการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนนอกวงปลอดภัย ในตอนเด็กกว่านี้ เธอเคยเข้าใจว่าเธอไม่ชอบใครต่อใคร เพราะเขาเหล่านั้นทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเธอไม่ได้เกลียดใคร แต่เกลียดตัวเองเวลาที่อยู่กับคนอื่นต่างหาก”

บางส่วนจากเรื่อง “จูเลียและจูเลีย” โดย จิราภรณ์ วิหวา



“ฉันเขามาที่นี่ ฉันจะเข้าใจว่าห้องนี้มีแหล่งกำเนิดแสงแค่เพียงจุดเดียว แต่ด้วยพื้นฐานของมนุษย์ทั่วไป เราจะต้องเดินไปที่ผนัง เพื่อหาสวิตช์ไฟเพื่อเปิดไฟที่สว่างกว่า ปัญหาก็คือฉันและผู้คนส่วนใหญ่กลับไม่รู้ว่ามันมีสวิตช์ของหลอดไฟอยู่ที่ผนัง และพวกเราก็ไม่รู้อีกว่า ถ้าเดินออกไปนอกห้องในตอนกลางวันก็พบแสงธรรมชาติที่สว่างกว่า แต่ด้วยกระบวนการบางอย่าง เราต่างถูกทำให้เชื่อว่าแสงสว่างมีแหล่งกำเนิดเพียงโต๊ะทำงานของอาจารย์จุดนี้จุดเดียว”

บางส่วนจากเรื่อง “น้ำตาที่ต่าง” โดย จิรัฏฐ์ ประเสริฐทรัพย์



“ในช่วงที่หนังสือของ ฮารุกิ มูรากามิ นักเขียนชาวญี่ปุ่นผู้โด่งดังออกสู่ท้องตลาดใหม่ๆ นั้น เคนซาบุโร โอเอะ นักเขียนชาวญี่ปุ่นอีกคน ผู้เป็นทั้งนักเขียนรุ่นพี่และเป็นนักเขียนรางวัลโนเบลชาวปุ่นคนล่าสุด อ่านงานเหล่านั้นด้วยความหงุดหงิดใจ แน่ล่ะ ผลงานของมูรากามิมีรสชาติที่แปลกและแตกต่างจากนักเขียนคนอื่นในท้องตลาดและในวงวรรณกรรมญี่ปุ่นขณะนั้น แต่ความแปลกและแตกต่างในระยะเริ่มแรกก็ไม่ต่างจากการลองของ หรืออาการหวือหวาหน้าจอ”

บางส่วนจากคำตาม โดย อนุสรณ์ ติปยานนท์