گوشه‌نشین

رمانِ گوشه‌نشین چگالیده‌ای عالی از تمام شخصیت‌های برجسته‌ی یونسکو در نمایشنامه‌هایش است. وی در این رمانِ فلسفی‌ـ‌روانشناختی، به نفوذی عمیق‌تر در روان شخصیت‌های خود و کاوشی دقیق‌تر در حیطه‌های پوچِ زندگی پرداخته است.
ارثیه‌ی ناگهانی این امکان را به قهرمان رمان می‌دهد که شغل بی‌اهمیت و کسل‌کننده‌اش در اداره‌ای گمنام را ول کند. او دیگر کاری ندارد جز این‌که سعی کند از زندگی لذت ببرد. این اتفاق برای او تبدیل می‌شود به روند آشنایی با تجربه‌ی مرگ.
او در جستجوی فراموشی است. اندوهش از دانستن این‌که قوی‌ترین احساس ما احساس ضعف ماست، و این‌که در هر چیزی قدرت معجزه‌ای نهفته است، وجهه‌ایی صوفیانه به او می‌بخشد.
این اثر هم قصه است، هم رمانی که خوب می‌داند چگونه داستان انسان‌هایی را که اصلاً داستانی ندارند، و وصیتنامه روحی نویسنده اثرِ قاتلِ بی‌مواجب (یکی از نمایشنامه‌های یونسکو) را نقل کند.

گوشه‌نشین تنها رمانِ اوژن یونسکو نمایشنامه‌نویس بزرگ فرانسه است که برای اولین‌بار در ایران ترجمه و منتشر می‌شود. تعدادی از نمایشنامه‌های یونسکو قبلاً به فارسی ترجمه شده و در ایران با نمایشنامه‌هایش شناخته می‌شود.