Koniokrady

Ostatnia powieść Faulknera jest jakby żartobliwym aktem pisarskiego wytchnienia: przedstawia perypetie wynikłe z samowolnej wyprawy młodocianego bohatera do miasta, uprowadzonym samochodem dziadka. Po eskapadzie dziadek wyjaśnia skruszonemu wnukowi: Dżentelmen potrafi przeżyć wszystko. Potrafi wszystkiemu spojrzeć w oczy. Dżentelmen przyjmuje odpowiedzialność za swoje czyny i bierze na swoje barki ciężar ich konsekwencji, nawet jeśli sam nie był inicjatorem tych czynów, ale poszedł na ustępstwo, nie powiedział nic, chociaż wiedział, że powinien był to zrobić. A widząc zapłakaną buzię chłopca, dodaje: A teraz idź i umyj twarz. Dżentelmen też płacze, ale zawsze potem myje twarz.. Mało jest w literaturze światowej tak uroczych i wolnych od moralizatorstwa wykładów kodeksu postępowania honorowego.