لاشه‌ی لطیف

کسب‌وکار مارکوس سلاخیِ آدمیزاد است، هرچند دیگر هیچ‌کس به روی خودش نمی‌آورد و از این عنوان استفاده نمی‌کند. همسر مارکوس او را ترک کرده، پدرش در دریای فراموشی دست‌وپا می‌زند و خودش تمامِ رمقی را که برایش مانده صرف ازیادبردنِ راهِ امرار معاشش می‌کند. همه‌چیز درچشم‌برهم‌زدنی اتفاق افتاد. ویروسی ناشناخته گوشت حیوانات را مسموم کرد و دولت خوردن گوشت آدمیزاد را با برچسب «گوشت مخصوص» قانونی اعلام کرد. هر شکلی از روابط انسانی برای کارکنان سلاخ‌خانه مجازات مرگ در پی دارد. مارکوس ذهنش را با اعداد و جزئیاتِ تولید مشغول نگه می‌دارد اما یک روز هدیه‌ای به دستش می‌رسد که فکرِ آنچه را از دست رفته و آنچه را هنوز می‌شود نجات داد مثل خوره به جانش می‌اندازد.
آثار داستانیِ کوتاه و بلندِ آ گوستینا باستریکا را که متولد 1974 در بوینس‌آیرسِ آرژانتین است، به طنز تلخ، تصاویر و توصیفات پادآرمانشهری، پیش‌بینیِ فروپاشی‌های اجتماعی و زیست‌محیطی و به کلام‌درآوردنِ رنج انسان در مواجهه با طبیعت و هم‌نوعانش می‌شناسند. «لاشه‌ی لطیف»، دومین رمان باستریکا، نمونه‌ی اعلایی است از تلاشِ او برای درآمیختنِ این مضامین. جایزه‌ی معتبر ادبی «پرِمیو کلَرین دِ نوولا» در سال 2017 به این رمان اهدا شد که تا امروز به بیش از بیست‌وسه زبان دنیا ترجمه شده است. چنان‌که منتقد نیویورک‌تایمز می‌نویسد: «درست از لحظه‌ای که کتاب را در دست می‌گیرید، خودتان را هم لرزان و ترسان در صف سلاخی می‌بینید و شک ندارید آنچه پیشِ رو دارید ذره‌ای از آنچه پشت سر گذاشته‌اید بهتر نخواهد بود.»