De onzichtbare hand

We waarschuwen hier maar vast: de hoofdpersonen in deze roman werken. Heel hard. We weten dat dit ongebruikelijk is in de moderne literatuur, maar in feite doen ze niks anders. Het is bovendien niet wat je noemt creatief of intellectueel werk: het zijn geen filmers of onderzoekers en al helemaal geen schrijvers. Enkele uitzonderingen daargelaten werken ze allemaal met hun handen. Ze zweten, ze worden moe. Ze worden ziek, ze maken ruzie, ze vervelen zich en ze wanhopen.

In De onzichtbare hand zijn metselaars, stellingenbouwers, slagers, naaisters, monteurs, kantoorklerken aan het werk. Maar de muurtjes die ze metselen worden weer stukgeslagen, het vlees dat ze snijden wordt meteen in een afvalton gekieperd, de auto’s die ze onder handen nemen gaan rechtstreeks naar de schroothoop, de enquêtes die ze afnemen verdwijnen in een la. Ze naaien, poetsen en laden en lossen. Alleen: het is niemand duidelijk waarvoor ze werken en waarom het tempo langzaam wordt opgevoerd. Eén ding is zeker: achter de schermen heeft iemand de touwtjes stevig in handen.