Beschreibung
Omdat in literatuur alles mogelijk is, aanschouwt de hoogleraar de wake postuum: ‘Hoe dichter bij de dood, hoe minder onzin en tijdverspilling we onszelf zouden moeten toestaan. Tenminste, dat zou mijn conclusie zijn geweest als ik het was die had gewaakt bij een te vroeg gestorven vriend.’
Op virtuoze wijze heeft Nanne Meulendijks het verhaal omgezet in beelden. In haar woorden: ‘De pure rouwgevoelens, afgewisseld met geraffineerde emoties als cynisme en jaloezie, fascineerden me. Het was voor mij een uitdaging precies de juiste lichaamstaal voor de personages te vinden.’