Het Landschap der levenden

Bob den Uyl vertelt over zijn geliefde landschappen die voorgoed verknoeid zijn tot "parken", over het langzaam uitsterven van het fenomeen van de tram en grauwe dorpjes die zijn herschapen tot "Luftkurorte". In "Over Boeken" vertelt hij over zijn liefde voor goed geschreven proza en deelt daarbij met kennelijk plezier menige draai om de oren uit. Mocht hij vroeger het gevoel gehad hebben dat hij niet helemaal thuis hoorde in 'het landschap der levenden' in dit boek is dat veranderd in het gevoel er niet meer thuis te horen. Alle verhalen kenmerken zich door een weemoedige inslag, zonder nostalgisch te worden.