Wolfskind

Tanith wordt als driejarig kind door een barbaarse, oorlogszuchtige stam bij een roedel wolven ontdekt. De wolven worden gedood en Tanith groeit op als de aangenomen dochter van Ahearn, het hoofd van de stam. Ondanks haar hoge positie aanvaarden de overige stamleden haar niet en vinden ze haar een wilde, zonderlinge vrouw. Enkel bij Nolwynn, haar pleegmoeder, Camelin, de bard, en Gibran, de zoon van een hoofdman uit een vredelievende stam die als teken van verbond bij Ahearns stam moet leven, vindt ze steun. Maar wanneer Nolwynn sterft, voelt Tanith de roep van het woud en de wolven steeds sterker worden. Een ontmoeting met een kleine roedel, waar de wolven in harmonie met elkaar leven, doet haar inzien dat haar plaats niet tussen de [lees meer] mensen is. Omwille van haar liefde voor Gibran, kan ze niet onmiddellijk kiezen voor de roedel, tot ze ontdekt hoe wreed de mensheid wel kan zijn.

Een haast klassiek gegeven dus. Toch verstaat deze schrijfster doorgaans de kunst om door haar meeslepende vertelstijl, haar uitgekiende mix van romantiek -- in de ruime betekenis van het woord -- en actie de lezer bij het verhaal te houden. Ook in dit verhaal zijn deze ingrediënten aanwezig, maar is het bij de eindmix blijkbaar fout gegaan. Het verhaal, waarbij de verwijzingen naar Kiplings meesterwerk niet te tellen zijn, heeft weinig om het lijf. Het rechtvaardigheidsgevoel dat steeds wordt aangezet, bedelft het verhaal onder een te grote zwaarmoedigheid, waardoor je niet verstaat waarom Tanith er zo lang over doet om te kiezen voor de roedel. De passages waarin ze met de wolven optrekt, zijn zo romantisch beschreven dat enkel een onwetend kind zou terugkeren naar de mensenwereld.

Ook aan de taal en het perspectief schort er heel wat. Het hele verhaal wordt verteld vanuit de de hoofdpersoon, waardoor te pas en te onpas rafels haastige gedachten doorheen de gebeurtenissen worden gesponnen. Een verteltechniek die twijfel kan suggereren en aan de betrokkenheid van de lezer kan appelleren; hier werkt die techniek echter niet. Je krijgt te weinig tegengewicht van een andere wereld waar het ook goed toeven is. Een wereld die Jordan wilde oproepen in de persoon van Gibran op wie Tanith verliefd is, maar waar ze, door ook in deze figuur een veelheid van twijfels te leggen, niet in slaagt. Gibran wordt een schim van wat hij had kunnen en moeten zijn. "Wolfskind" is een teleurstellend boek. Vanaf 12 jaar. Vertaald door Mieke Thuenissen. [Jan Staes]
Copyright (c) Vlabin-VBC2000Bron: http://www.deleeswelp.be