ارداویرافنامه

اَرداویرافنامه [اردا (مقدس)+ ویراف] گزارش«ویراف» از موبدان زرتشتی عهد ساسانی از حیات بعد از مرگ و به زبان و خط پهلوی یا پارسی‌میانه است که پیش از اسلام و در واپسین سال‌های سلسله ساسانی نگاشته شد. موضوع کتاب سیر و سفر به جهان آخرت و شرح سفر روحانی ویراف به بهشت و دوزخ است. بنا بر شرحی که در آغاز کتاب آمده، پس از حمله اسکندر به ایران مردم اعتقاد خویش را به جهان آخرت از کف دادند و موبدان زرتشتی برای بازگرداندن این باور، «ویراف» را به خوابی هفت‌روزه بردند و وی با سیاحت در عوالم اخروی و مشاهده بهشتو دوزخ، پس از به هوش آمدن آنچه را دیده برای همگان تعریف کرد و موبدان آن را ثبت می‌کردند و گزارش وی از عالم پس از مرگ همین کتاب است که اینک با نام ارداویرافنامه پیش‌روی ماست. این اثر نخستین بار توسط غلامرضا رشیدیاسمی از روی یکی از نسخه‌های کهن یا قدیمی‌ترین نسخه ارداویرافنامه متعلق به قرن هفتم هجری که هم‌اکنون در کتابخانه دانشگاه کپنهاك نگهداری می‌شود از پهلوی ساسانی به زبان فارسی ترجمه شده است.