เกียวโตซ่อนกลิ่น

เกียวโตซ่อนกลิ่น
Kyoto: Hidden Sense
残り香を秘めた京都
เรื่องสั้นขนาดยาวสามภาษา (ไทย-อังกฤษ-ญี่ปุ่น)

“เขากลับมาเอนตัวลงนอนบนเตียง นาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงบอกเวลาตีสี่ห้าสิบหกนาที เขาเหยียดแขนออกไป ลากมือไปมาช้าๆ กลางอากาศ อะไรเล่าที่ไหลลึกเงียบเชียบอยู่ภายในเกียวโต มันจะเหมือนน้ำมันดินเหนียวหนืดและดินโคลนขุ่นข้นหรือไม่ มันจะอุ่นและร้อนไหม หรือว่าเย็นเยียบ มือของวารีสางผ่านความมืดคลุมเครือ สัมผัสหนืดหยุ่นมีแรงต้านเริ่มจับตัวแข็งขึ้น มันสากและอุ่นผะผ่าว กลายเป็นกำแพง

เหตุที่เขาสะดุ้งตื่นเพราะฝันเห็นกำแพง กำแพงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาตัวเขา ค่อยๆ โอบล้อมเข้ามา เคลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆ ไม่เร่งร้อน แต่หนักแน่นแน่วแน่ เป็นกำแพงเก่าแก่ เช่นซากโบราณสถานอย่างเมืองสุโขทัยหรือไม่ก็เมืองเก่าอยุธยา กำแพงอิฐเผาสีแดงส้ม ถูกลมกัดเซาะเป็นรูพรุนด้วยกาลเวลา อิฐก่อเรียงขัดขนัดแน่นโบกด้วยปูนผสมน้ำอ้อย กรุ่นกลิ่นดินเผาอ่อนๆ หวานลึกในคอเมื่อได้กลิ่น ไม่เชิงว่าเป็นกลิ่นหอม แต่เป็นกลิ่นอับแห้ง กาลเวลาทำให้กลิ่นเดิมมันเหือดไป เป็นกลิ่นเฝื่อนของดอกบัวแห้งผสมกลิ่นเถ้าธูป ถ้าจะระบุให้ชัดเพราะวารีเคยดม – กลิ่นเถ้ากระดูกของพ่อ – และนี่เองคือกลิ่นกับสัมผัสของกำแพงในความฝันเมื่อครู่”

ส่วนหนึ่งใน เกียวโตซ่อนกลิ่น

—

“เรื่องการร่วมเพศไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่เกียวโตซ่อนกลิ่นได้สะกดทับไว้ ความผิดหวังและการกดกลั้นทางการเมืองเป็นอีกประเด็นที่เห็นได้ชัด ผมไม่แปลกใจที่วารีไม่ร้องไห้ ไม่มีน้ำตา เพราะเขาได้ให้ทุกอย่างทั้งหมดแก่พ่อของเขาแล้ว รวมถึงจิตวิญญาณ ผมมั่นใจว่าไม่ได้เป็นการบังเอิญเลยที่ม่อนเอ่ยถึงยานอวกาศหลายครั้ง เขามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะหลีกหนีออกจากความพิลึกพิลั่นในประเทศ วารี ม่อน และพวกเราหลายๆ คนต่างค้นพบในวันหนึ่งว่าเราเป็นมนุษย์ต่างดาว (หรือสัตว์พิเศษ) เราอาศัยอยู่ ณ ดาวรูปด้ามขวานหรือหัวช้างที่ถูกจามออกจากร่าง ออกจากสิ่งที่เรียกว่าโลก กลายเป็นวัตถุเคว้งคว้างในอวกาศ”

คำนิยมโดย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล