อภิปริศนาแห่งโบว์

บนเส้นทางประวัติศาสตร์รหัสคดี เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า ”ฆาตกรรมที่ถนนม็อร์ก” ของเอ๊ดก้าร์ แอลแลน โป (พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Graham’s Lady’s and Gentleman’s ฉบับเดือนเมษายน 1841) มีฐานะเป็นนิยายสืบสวนสมัยใหม่เรื่องแรกของโลก ทว่าไม่เพียงแค่นั้น เรื่องนี้ยังเป็นนิยายรหัสคดีห้องปิดตาย (Locked Room Mystery) เรื่องแรกของโลกด้วย

ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ไม่ค่อยมีใครเขียนรหัสคดีห้องปิดตายกันมากนัก เดือนเมษายน 1852 นิตยสาร Household Words ตีพิมพ์ ”A Terribly Strange Bed” ของวิลกี้ คอลลินส์ ซึ่งตัวละครดำเนินเรื่องต้องขังตัวเองอยู่ในห้องนอนของบ่อนการพนันและถูกคุกคามเอาชีวิตด้วยวิธีการที่ลึกลับแปลกประหลาด (ร. จันเสน แปลเป็นไทยแล้วในชื่อ ”เตียงสยอง” ลงพิมพ์ใน รหัสคดี 4 ) ต่อมานักเขียนอเมริกันชื่อฟริทซ์-เจมส์ โอ’เบรียนได้พลิกแพลงวิธีฆาตกรรมในห้องปิดหลากหลายวิธีมาไว้ในรวมเรื่องสั้นชุด The Diamond Lens and Other Stories (1858)

ตลอดครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 รหัสคดีห้องปิดตายยังเป็นการเลียนแบบและรับอิทธิพลต่อๆกัน จนกระทั่งในปี 1891 อิสราเอล แซงวิลล์ได้นำความคิดเรื่อง ”ห้องปิดตาย” ที่ริเริ่มโดยโปมาสร้างสรรค์ใหม่เป็น The Big Bow Mystery หรือ อภิปริศนาแห่งโบว์

อิสราเอล แซงวิลล์ (1864-1926) ได้รับการจารึกชื่อลงบนหน้าประวัติศาสตร์รหัสคดีในฐานะ ”บิดาแห่งรหัสคดีห้องปิดตาย” เนื่องจาก อภิปริศนาแห่งโบว์ เป็นรหัสคดีห้องปิดตายเรื่องแรกที่เขียนออกมาเป็นนวนิยาย ก่อนหน้านั้นการผูกโครงเรื่องด้วยกลวิธีห้องปิดตายมีแต่เฉพาะในเรื่องสั้น ก่อนหน้านั้นมีการนำสูตรสำเร็จของโปใน ”ฆาตกรรมที่ถนนม็อร์ก” มาใช้โดยดัดแปลงเล็กๆน้อยๆ ในขณะที่การประดิษฐ์คิดค้นของแซงวิลล์ไปไกลกว่าแบบฉบับดั้งเดิมของโปมาก