Anioł panny Garnet

Po śmierci przyjaciółki, Julia Garnet, szacowna Angielka w średnim wieku, postanawia zamieszkać w Wenecji, która stawia wyzwanie jej ostrożnemu życiu. Pierwsze spotkanie z tym miastem ją obezwładnia. W miejscowym kościele natyka się na malowidło przedstawiające historię Tobiasza i Anioła. Stara opowieść o Tobiaszu, który podróżował do Medii nieświadom tego, że towarzyszy mu archanioł Rafał, rozwija się wraz ze współczesną podróżą Julii Garnet. Julia, badając historię opowieści, stawia znak zapytania przed własnym życiem - bo, podobnie jak migoczące weneckie morze, nic tu nie jest całkiem takim, jakim się zdaje. Salley Vickers uchwyciła okrutne piękno i spłowiałą świetność tego miasta. To, co zaczyna się jak pięknie napisana, delikatna opowieść o kobiecie rodzącej się do życia, powoli zamienia się w historię bardzo intrygującą w miarę jak autorka zaczyna poruszać kwestie dobra, zła, seksualności, religii i przekonań. Salley Vickers podejmuje temat, którego nie odważa - lub nie potrafi - podjąć się wielu współczesnych pisarzy - kwestii rozwoju świadomości ludzkiego ducha. Anioł panny Garnet to subtelna, zaskakująca opowieść. Spodziewamy się, że Wenecja nas zaczaruje: mniej już spodziewamy się historii o aniołach opisywanych równie rzeczowo, jak czynili to malarze wczesnego Renesansu. W rzeczywistości sztuka to jeden z tematów przewijających się przez książkę, łączący apokryficzną opowieść o Tobiaszu i jego spotkaniu z archaniołem Rafałem, z największym emocjonalnym kryzysem w życiu chłodnej, nieśmiałej i namiętnej panny Garnet.