‫نمایشنامه‌ها ١

تمایل شدید چخوف برای دستیابی به یک‌سبک بزرگ ادبی، در درام‌نویسی تحقق‌پیداکرد و در هویت نویسندگی او، نمایشنامه مشخصاً جای داستان و رمان را گرفت. در نمایشنامه‌هایی که او در سال‌های آخر دهۀ هشتاد نوشت خود بیش‌از هرچیزی بر «اهمیت ادبی» آن‌ها ارزش قائل می‌شد، اما در همان‌زمان هم خاطرنشان می‌کرد: «من نمایشنامه‌ای را که روی صحنه، و درجریان تمرین بازیگرها حک و اصلاح نشده‌باشد، نمایشنامه‌ای نمی‌دانم که آمادۀ چاپ باشد…» این اعتماد کم‌سابقۀ نویسنده به صحنه، به‌یمن احساس طبیعی تئاتر و درک این‌حقیقت ساده و مهم آن که «نمایشنامه برای صحنه نوشته می‌شود و فقط آنجاست‌که زندگی حقیقی خود را بازمی‌یابد» در وجود چخوف زاده می‌شد.