نرون دروغین

به استناد تاریخ، در دوره‌ی کوتاه حکومت امپراتور تیتوس - یعنی دوازده سال پس از مرگ نرون - در متصرفات شرقی امپراتوری روم، مردی ظاهر شد که ادعا می‌کرد امپراتور نرون است. البته همه داستان خودکشی نرون در سال ۶۸ میلادی را شنیده بودند، اما با توجه به نحوه‌ی مشکوک مرگ او، بارها در همه‌جا، و به‌ویژه در سرزمین‌های شرقی، این شایعه رایج شد که نرون زنده است و دوباره بر تخت سلطنت خواهد نشست. باری، این مرد ادعا کرد نرون است و اینک بازگشت به رم را تدارک می‌بیند. او طرفداران زیادی یافت و در دربار شاه اشکانی فکر به رسمیت شناختن او قوت گرفت؛
از بیرون فریاد و سروصدا به گوش می‌رسد. افسری به زیردستانش فرمان می‌دهد. از پله‌ها صدای پا می‌آید؛ صدا برای آکته آشناست. در باز می‌شود. دربان عقب می‌نشیند. مرد بیگانه وارد می‌شود. نه، این مرد بیگانه نیست، نرون است که به اتاق آمده. این همان چهره‌ی اوست. به سویش می‌آید، می‌خندد، آهسته، صمیمی؛ به او خیره می‌شود و گل از گلش می‌شکفد. و بعد، حرف می‌زند. این صدای نرون است. نه، نه، نباید شک به دل راه دهد. دلش می‌خواهد، اصرار دارد که این صدا صدای نرون باشد. و این صدا اینک به زبان روزمره‌ی لاتین می‌گوید: «روز به‌خیر آکته، روز به‌خیر آکته کوچولو.»؛
رمان نرون دروغین در سال ۱۹۳۶ نوشته شد و یکی از موثرترین و رساترین آثار ادبی ضدفاشیستی بود که، به ویژه در کشورهای انگلوساکسن، مورد توجه و تحسین فراوان قرار گرفت و در شمارگانی بسیار منتشر شد. اگرچه اشاره‌ی ‌داستان به دیکتاتوری رایش سوم - به‌ویژه حکومت «سگ سه‌سر جهنمی» که اشاره‌ای مستقیم است به سه شخصیت اصلی رایش، یعنی هیتلر، گورینگ و گوبلز- کاملا واضح و کتمان‌ناپذیر است، هدف فویشت وانگر از نگارش این اثر - به اعتبار گفته‌های خود او - چیزی به مراتب فراتر از نکوهش رژیم هیتلری است؛