نيتشه

نیچه فیلسوفِ شاعر یا شاعرِ فیلسوفی است که زندگی را برترین ارزش می داند، و همواره آنچه یافت می نشود را می جوید.نیچه نوعی سلحشور است، به کارهای دشوار عشق می ورزد، آثارش را با همه ی وجود می نویسد، حساب و کتاب برنمی تابد، از ارزش داوری، از پیشداوری و پیشگویی و تناقض گوی پروا ندارد،و انسجام حقیقی اندیشه را نه در نظمی مبتنی بر سیستم که در آزادی و تنوع آزمایش و فرضیه می بیند.به گفته ی هیدگر او می خواهد از دید و درکِ شهودی، نظریه بسازد-کاری که البته محال به نظر می رسد.اما او به افق های دور چشم می دوزد و از نابود شدن در راهِ عشقِ به زندگی نمی هراسد.آنچه نیچه به ما می آموزد، اندیشیدن،شاد بودن و شکوهِ پرواز را به تصو درآوردن است.او خود، به رغم درد و اندوه فراوان، زیبایی های هستی را دوست دارد و برای امکانات دلپذیر زندگی آغوش می گشاید.در چنین گفت زرتشت ، فلسفه و شعر ئر هم می آمیزند و بازگشت ابدی به شادی تجسم جاودانه می بخشد.