Od gór niebiańskich do czerwonych piasków

„Dzięki żeglowaniu i jeździe na nartach czuję, że żyje” – podkreślała w rozmowach. W wieku 13 lat wygrała pierwszy turniej narciarski, gdy skończyła 20 pływała jako majtek na jachtach opływających Atlantyk. Jednak książka, którą państwu przedstawiamy powstała dzięki trzeciej największej miłości Maillart – kinu. W roku 1930 zafascynowana twórczością reżysera Wsiewołoda Pudowkina, Maillart pojechała do Związku Radzieckiego studiować u mistrza. Podróż, którą zasponsorowała jej wdowa po słynnymi amerykańskim pisarzu Jacku Londonie nie ograniczała się jedynie do Moskwy, a Mailart chcąc lepiej poznać ogromny kraj postanowiła zwiedzić Kaukaz.

Zauroczona jego bezkresnymi stepami dwa lata później wyruszyła w kolejną podróż tym razem przemierzając całą Azję Środkową w nadziei na spotkanie prawdziwych koczowników. Początkowo z czwórką młodych Rosjan przemierzyła konno Kirgizję, potem samotnie wędrowała przez radziecki Turkiestan, gdzie nie wygasło jeszcze wspomnienie krwawo stłumionych buntów baszmaków. Na swojej drodze napotykała nomadów, anarchistyczne komuny, zubożałych arystokratów. Plonem podróży jest niniejsza książka, cenne świadectwo świata, gdzie na drogach wciąż grasują zbójcy, gdzie wybuchają powstania muzułmanów przeciwko niezainstalowanej jeszcze władzy radzieckiej, gdzie na rynkach Taszkientu żebrzą niedobitki rosyjskiej arystokracji.
Znakomicie napisana relacja Elli Maillart jest nie tylko świadectwem niebywałej kobiecej odwagi i siły woli to przede wszystkim wspaniała literatura, która nic a nic się nie zestarzała a w dodatku jej autorce udało się znakomicie uchwycić i opisać piękno Azji, której dziś tak naprawdę już nie ma.