ژاله کُش

در وهلهٔ اول با کتابی متشکل از ۹ داستان که ظاهرا مستقل از یکدیگرند روبه رو هستیم، در فصل پایانی کتاب – داستان آخر با عنوان «ژاله کش» – متوجه میشویم که هر یک از این داستانها از زبان یکی از شخصیت‌های داستان آخر مطرح شده است و در واقع هر یک از این فصول قطعاتی از یک تصویر هستند. تصویری از گذشتهٔ مردی شکنجه گر.

نکتهٔ جالب بخش آغازین کتاب، پیام شخصی نویسنده به خوانندگان ایرانی است.

بر اساس موخرهٔ مترجم، ادیوج دانتیکا الگوی موفق نسل جوانی از نویسندگان غیرانگلیسی تبار است که در ادبیات انگلیسی زبان از دیگران پیشی گرفته‌اند. این بانوی جوان نماد شاخص اختلاط نژادها در جهان معاصر است که توانسته درهم آمیختگی فرهنگ بومی و قومی خود را با فرهنگ کشور میزبان به زیبایی هر چه تمام‌تر در رسانهٔ خود – ادبیات – به رخ بکشد. رمان ژاله کش، از ماجرای سادهٔ بین دو نفر شروع میشود و کم کم بسط می‌یابد و در نهایت زندگی‌های بسیاری را در برمیگیرد. این داتسان، ریشه در اتفاقات مستند و تکان دهنده‌ای دارد که در برهه‌ای از تاریخ و در کشوری کوچک رخ داده است. راویان ماجرا، یا خود مستقیما نقشی در آن وقایع داشته‌اند و در آن دوره زیسته‌اند و یا مهاجرانی هستند که میراث دردناک و تکان دهندهٔ پدرانشان را تا آخر عمر با خود خواهند داشت. هر راوی، داستان را از زاویهٔ دید خود و با قضاوت خود، بازگو میکند.