พระจันทร์ลายดาว

::โปรยปกหลัง::
"เราสองคนเหมือนเกิดมาเพื่อแก้ปัญหาให้คนอื่นนะคะ"
"ของผม 'แบก' ครับ"
"วางลงบ้างก็ได้นี่คะ"
ชยันโตส่ายหน้า อีกครั้งที่เกี้ยวเกล้าบอกตัวเองว่าหล่อนเข้าใจ
"แล้วเคยคิดมั้ยครับว่าเมื่อไหร่มันจะจบจะสิ้นเสียที"
"คิดค่ะ คิดทุกครั้งที่มีปัญหามาตกหนักอยู่ที่เราคนเดียว"
"นอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาเดินจงกรมรอบบ้าน"
"เข้าไปนั่งในห้องพระ ถามพระว่าหนูเป็นคนไม่ดีตรงไหน ทำไมชีวิตถึงได้มีแต่ปัญหา"
ชยันโตอมยิ้ม เกี้ยวเกล้าหัวเรา แม้จะฟังดูขื่นและขมนิดๆ
แต่นั่นก็เป็นเสียงหัวเราะของคนที่เข้าใจโลก เข้าใจชีวิตอย่างที่มันเป็นจริง...จริงๆ
"ใช่ว่าไม่อยากมีโลกสวยอย่างคนอื่นเขหรอกนะคะ แต่ก็ผ่านปัญหามาเยอะจนรูว่า..."
"โลกไม่ต้องสวยนักก็ได้ ขอแค่มีกำลังใจสู้โลกเส็งเคร็งก็พอ"
"ค่ะ สำหรับฉัน ร้านพระจันทร์ลายดาวกับเพื่อนๆ คือกำลังใจ
คือน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของฉัน... คุณโตล่ะค่ะ"
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยดวงตาลึกซึ้ง
ไม่เอ่ยคำใด ทั้งๆ ที่ในหัวใจมีคำร่ำร้องดังกึกก้อง
...คุณเกี้ยวช่วยเป็นกำลังใจให้ผมได้มั้ย