باد در درختان بید

موش آبی و موش کور، جانورانی مؤدب، متواضع و مهربانند؛ اما وزغ جانوری ماجراجو و پر شر و شور است. وزغ همیشه در حال ماجراجویی و خرابکاری است، اما رانندگی و تصادف‌های او دیگر همه‌ی حیوانات جنگل را عاصی و عصبانی کرده است. گورکن پیر و شریف، سختگیر و عادل با کمک موش آبی و موش کور هر کاری می‌کنند تا وزغ سر عقل بیاید و دست از بازی‌های احمقانه‌اش بردارد، ولی موفق نمی‌شوند. عاقبت تصمیم می‌گیرند وزغ را زندانی کنند، اما این پایان ماجرا نیست و آنان باید تا سر عقل آمدن وزغ راه زیادی را طی کنند…

داستان با توصیف‌های پر معنا و تخیل نیرومند پیش می‌رود. این داستان فانتزی با موضوع دوستی، از نمونه داستان‌هایی است که هم کودکان و هم بزرگسالان می‌توانند از آن لذت ببرند و از این جهت در شمار آثار کلاسیک قرار می‌گیرد. نویسنده از حیوانات استفاده کرده تا به زندگی انسان‌ها بپردازد. آن‌ها رفتارهای انسانی دارند و به بهانه این رفتار، طبقه یا افراد خاصی به مسخره گرفته می‌شوند. یکی از نکات برجسته داستان، توجه به خرد و خردورزی و اندیشیدن است. تنها عقل و درایت است که مشکلات را حل می‌کند نه جدال و جنگ و به کار بردن حیله و نیرنگ. داستان سبک خاصی دارد. منطق زمان در آن درهم ریخته است. از اتومبیل و قطار و سردابه‌های قرون وسطی هم زمان با هم سخن گفته می‌شود. واقعیت‌های بیرونی گاهی با خیال پردازی‌های درونی در هم می‌آمیزد. وزغ با آن اندازه کوچک به آسانی لباس زن رختشوی را می‌پوشد و از فاصله های اجتماعی گذر می‌کند و خواننده کتاب خوان از این سبک هنرمندانه نگارش لذت می‌برد. در نثر کتاب دوگانگی هنرمندانه‌ای وجود دارد. در یک پاراگراف از ابتدا تا انتها، زبان گاه ساده است و گاه به ادبیات کهن پهلو می‌زند. گاه شاعرانه است و گاه طنزی تیز و پنهان دارد. اهمیت دادن به دوستی، از خودگذشتگی و احساس مسئولیت در برابر دیگران، در این اثر اصیل و ماندنی با سبکی متفاوت مطرح می‌شود. نویسنده نه شعار می‌دهد و نه قصد دارد خواننده را نصیحت کند. این ویژگی‌هاست که اثر را دلپذیر می ‌کند.