องค์ชายอัปลักษณ์ เล่มต้น

คนเรานั้น ต่อให้เก่งกาจสักแค่ไหน ก็ยังต่อกรกับภัยธรรมชาติไม่ได้อยู่ดี
ในระหว่างที่บิดาตัดสินใจไปเป็นโจรปล้นชิงทรัพย์สินของคนอื่น
จางผิงยอมละทิ้งความฝันที่จะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในแผ่นดิน
เข้าวังไปเป็นขันทีเพื่อหาเงินให้ครอบครัว

เป็นองค์ชายแท้ๆ ทำไมถึงผอมจนหนังหุ้มกระดูกได้นะ?
...นี่คือความประทับใจแรกที่จางผิงมีต่อหวางฝู่เจี๋ย
เขามององค์ชายที่ยอมคุกเข่าให้ขันทีกระจอกงอกง่อย
อีกทั้งรอยแผลน้อยใหญ่ที่อยู่บนตัวฝ่ายนั้น แล้วให้โกรธจนตาแดงก่ำ
ก็แค่เกิดมาอัปลักษณ์ ดูประหลาดกว่าคนอื่นนิดเดียวเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
คนอัปลักษณ์ไม่ใช่คนหรือไร?
หึ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะเลี้ยงดูหวงฝู่เจี๋ยในวังหลวงแห่งนี้
ให้เด็กน้อยเติบโตขึ้นมาเป็นยอดฝีมืออันดับสองในแผ่นดินให้จงได้!

สายตาที่คนคนนั้นมองเขาฉายแววตกตะลึง...ไม่ใช่หวาดกลัว เวทนา...ไม่ใช่รังเกียจ
ทีละเล็กทีละน้อย...ความเวทนาที่ว่าค่อยๆ กลายเป็นความรักและความเอ็นดูที่มีต่อเขา