Het blauw van de hemel

De Franse schrijver Georges Bataille (1897-1962) past in de traditie van Sade, Rimbaud, Nietzsche en Kafka, met alles wat dit inhoudt aan traumatische jeugd, intuitie van de absurditeit van dit leven, onmacht, wanhoop, opstandigheid en een treurige vorm van extase, waarbij hij bovendien de reputatie heeft van een pornograaf met voorkeur voor het morbide. Ook in deze roman (1935) met nauwelijks verhaal al is er wel het decor van de Spaanse burgeroorlog, beschrijft hij zijn onverdraaglijke eenzaamheid en een koortsachtig zoeken naar grenzen, in het genot en de pijn, in de erotiek en de dood, waarbij een heftige vrijpartij op een nachtelijk kerkhof wel het hoogtepunt vormt.