Salomé Ureña

Kırmızı üniformalılarla mavi üniformalılar... Biri başa geçtiğinde baban eve dönüyor, öteki başa geçince baban ya hapiste, ya sürgünde. Neyse ki bu renk değişikliği sık sık, kimi zaman günü birlik bile oluyor da hasret uzun sürmüyor. Kızların şair olması mı? O nasıl söz! Okuyup yazmaları bile yasak. Tanıdık mı geliyor bu ortam? Hayır, çok uzaklardan, Haiti ile Dominik Cumhuriyeti'ne ev sahipliği yapan Karayipler'deki bir adadan söz ediyor bu roman.

Salomé Ureña, 1850'lerde Santo Domingo'da yaşamış bir kız çocuğu. Zaman içinde onu, yaşadığı toprağı "özgür bir yurt" haline getirmeye çalışan devrimci bir kadın ve devrimci bir şair olarak görüyoruz. Bu kitap, işte bu kadının yaşamını, ülkesini, insanlarını anlatıyor bize. Yazar, Salomé'nin yaşamöyküsünü, ABD'de profesör olan kızı Camila'nın ağzından anlatıyor ve değişik bir anlatım tarzı getiriyor. Roman, kronolojik bir süreç izlemek yerine, 1960'ta ABD'deki görevinden emekli olup Küba Devrimi'ne katılmaya hazırlanan Camila ile başlayıp, bir geri, bir ileri mekik dokuyarak anne ile kızın öyküsünü bütünleştiriyor. Salomé'nin yaşamı 1856'dan 1894'e ilerlerken, Camila'nın anıları da 1960'tan doğum yılı olan 1894'e doğru geriye gidiyor ve annenin ölümüyle kızın doğumu buluşuyor.

Yılın bir bölümünü ABD'de, bir bölümünü doğum yeri olan Dominik'te geçiren Julia Alvarez, bir ülkenin tarihini masalsı bir gizem içinde aktarırken, ana-kız arasındaki büyüleyici bağdan her şeyi kucaklayan bir insan sevgisi doğuyor.