Drie getuigen

Een criticus van de New Yorker schreef eens: 'Nero Wolfe, de zwaarlijvige detective van Rex Stout, torent in één opzicht ver boven zijn collega's uit - hij is een super-man die spreekt als een super-man. Het is, literair, een bar zwaar karwei om een genie ook het woord en de stem te geven van een genie.' Het verbluffende nu is, dat Rex Stout met dat zware karwei niet de minste moeite schijnt te hebben. Met de losse hand schuift hij zijn lezers het ene Wolfe-avontuur na het andere toe en het lijkt hem daarbij om het even te zijn of hij ze presenteert in de vorm van een complete roman dan wel in werk van kortere adem. Het is alsof het voor hem niet meer is dan een kwestie van kruis of munt, of hij - om in de stijl van de schrokkende lekkerbek Wolfe te blijven - zal trakteren op een uitgebreide pannekoek dan wel op drie-in-de-pan. Met dit boek zet hij dan weer eens zo'n inmiddels befaamd geworden drie-in-de-pan op tafel. En, als altijd, is het een kostelijk gerecht geworden. Driemaal laat de mastermind zijn orchideeën en machtige pullen bier net lang genoeg in de steek om drie moordenaars in de kraag te vatten. Het geraffineerde van Rex Stout is dat men het genie van Wolfe's mastermind altijd weer onderschat en zich altijd weer beet laat nemen door de schijnbaar onbenullige woordenvloed van de gladde Archie Goodwin, zijn onbetaalbare assistent en biograaf, wie niets ontgaat - zeker geen dollar en geen aardig vrouwenbeen; Wolfe is voor het vrouwelijk schoon volkomen ongevoelig en hjij zou zich misschien ook niet om zijn bankrekening bekommeren, als zijn daktuin niet zo schrikbarend veel geld vroeg, om nog maar te zwijgen over de kosten an al de eet- en drankwaar die zijn massieve lichaam nu eenmaal nodig heeft. Niettemin wil hij alleen maar verdienen aan zéér bijzondere opdrachten en die krijgt hij hier, gelujkig voor hem en zijn miljoenen lezers.