هیچ

اگر هیچ حیات هوشمندی نبود، چه می‌شد؟ اگر هیچ حیاتی برای شناختن عالم وجود نمی‌داشت، همۀ اینها برای چه باید شکل می‌گرفت؟ ده میلیارد سال پیش ممکن است همان‌طور باشد که بود: فضایی تهی و خالی از حیات، پُر از ابرهای پلاسما و کلوخه‌هایی سِتَروَن از سنگ که در پهنای عالم در مدار می‌گردند. هرچند این دورۀ «پیشاآگاهی» دارای حیات نبود ـ و می‌بایست به‌نوعی نمونۀ گسترش‌یافته‌ای از عالم پیشا ـ ۱۹۴۵ من بوده باشد ـ با این حال اتم‌هایی که آن دوران وجود داشته‌اند همان‌هایی هستند که امروز من و شما را می‌سازند. ترکیبات پیچیدۀ این اتم‌ها طوری سازمان یافته‌اند که آنچه را ما آگاهی می‌نامیم خلق کنند و قادرند از سرتاسر عالم نوری را دریافت کنند که در همان دوران‌های نخستین عاری از حیات گسیل شده است. ما در «اکنون» خود می‌توانیم شاهدی باشیم برای آن دوران عاری از حیاتِ نخستین که پس از آن رویداد، رنگی از واقعیت به خود گرفت. ما از هیچ خلق نشده‌ایم بلکه از مادۀ نخستین شکل گرفته‌ایم؛ اتم‌هایی که میلیاردها سال پیش شکل گرفتند و به مدت کوتاهی به‌صورت مجموعه‌هایی کنار هم قرار گرفتند که فکر می‌کردند «ما» هستند.