کامیون

سینما هیچ وقت جایگزین متن نخواهد شد -گیرم که در پس سینما همچو قصد و کوششی هم باشد. پیش برندۀ بی‌چون و چرای تصاویر فقط متن است، نفس سینما هم همین را می‌گوید. در توان سینما نیست که بر متن فائق بیاید، سینما فاقد همچو درایتی است. امکان ندارد که سینما با توانایی نامحدودِ متن هم ارز شود. سینما هراسان است، می‌کوشد تا بلکه پاسخگوی هوشِ وافر تماشاگران باشد. سینما در چشم انداز خود چیزی جز برهوتِ سینما ندارد. سینما، با سرمایۀ کلان چندین و چند میلیاردی، غافل است از این امر بدیهی: آنچه در بیرون سینما می‌گذرد با آنچه در درون سینما می‌گذرد به هم پیوسته اند. تماشاگر فعلی می‌داند که سینما آلوده به میلیاردرهاست، می‌داند که نظام تولید فیلم و مضمون فیلم هر دو از یک قماش‌اند.

قصۀ فیلمِ کامیون، قصۀ رویارویی با این نوع سینماست.

زنِ فیلم کامیون هم می‌داند که قصۀ عشق و آنچه سبب سازِ سخن گفتن از عشق باشد از میان رفته است. مدام در پی این است که بداند کیست و چه می‌تواند باشد. هیچ مرجع و مبنایی برایش باقی نمانده تا با اتکاء به آن بتواند یک هویتِ ممکن برای خود کسب کند… مسافر سر راهی است.

در تکاپوست این زن، در عین زوال زندگی، در تکاپوی عشق.