เมืองแมนสรวง

“นี่ฉันฝันไปใช่ไหม”
...เบื้องหน้ายามนี้ ปีบทองมองเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนปักหลักอยู่
“เพราะพรุ่งนี้คุณก็จะหายหน้าหายตาไปจากชีวิตฉัน
เหมือน...เหมือนคุณไม่เคยเดินเข้ามาที่นี่ มาเป็นเพื่อนกับฉัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือฉันฝันไปใช่ไหมคะ ว่าฉันได้พบและเป็นเพื่อนกับเจ้าชาย”
“จำที่ผมเคยบอกคุณวันที่เราไปเดินป่าเขาสรวงด้วยกันได้ไหม”
เมืองแมนสรวงถามแล้วไม่รอให้หญิงสาวตอบ “ต้องไว้ใจและเชื่อใจกัน”
ปีบทองส่ายหน้า มองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด
“ฉันเคยคิดว่าฉันไว้ใจคุณ เชื่อใจคุณ
แต่...สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันรู้ว่า การไว้ใจใครสักคนไม่ได้เกิดขึ้นได้เพราะคำพูดเท่านั้น”
เมืองแมนสรวงไม่พูด เขาใช้การกระทำบอกหล่อนทันที
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาสวมกอดปีบทองไว้แนบอกอีกครั้ง
แน่นกว่าเดิม ละม้ายจะให้ใจสองดวงแนบชิดเป็นหนึ่งเดียวกัน
“ไม่ใช่แบบนี้” หญิงสาวบอกเสียงอู้อี้กับอกกว้างของเขา อกที่อบอุ่น มั่นคง
“ผมทำได้แต่แบบนี้” ...และอยากทำเช่นนี้ตลอดไป
เมืองแมนสรวงไม่อยากปล่อยมือจากปีบทองเลยแม้สักวินาทีเดียว