De tedere barbaar

De tedere barbaar is Hrabals eigenzinnige hommage aan zijn boezemvriend Vladimír Boudník, die in 1968 een einde aan zijn leven maakte. De twee vrienden woonden in Praag aan de 'Dam der Eeuwigheid' in de arbeiderswijk Liben.
Regelmatig komt een andere woeste muze van Hrabal op bezoek: de vloekende dichter en praktische filosoof Egon Bondy. Voor dit famueze drietal - een ruwere en filosofischere versie van de Titaantjes - lag het moderne surrealisme op straat, in de kroeg, thuis of zelfs in de staalfabriek concreet voor het oprapen.
Hun ideologische houding veroordeelde hen in die stalinistische jaren tot een leven aan de rand van de samenleving. In hun vrije uren waren zij bohémien, kunstenaar en filosoof. Pas in de jaren zestig vond elk van heb erkenning in hun eigenlijke beroep.
De ontroerende beschrijving van de tedere barbaar roept de sfeer op van Hrabals Al te luide eenzaamheid. Ook Boudník is een woeste bewonderaar van het heelal en de onmetelijkheid, van extase en agonie. Hij leeft en werkt in de sanningsboog tussen 'erectie en ejaculatie'. Als een onstuitbare fontein overkomen hen steeds nieuwe tragikomische of dieptragische belevenissen die Hrabal met grote verve en emotionaliteit op papier zet.

De foto van de omslag vermeld de oorspronkelijke titel.