خنده سرخ

تصویری از وحشت و جنون در دل کابوسی که جنگ برمی‌انگیزد. لیانید آندری‌یِف در کتاب «خندۀ سرخ» گویی شعر و نقاشی و رنگ و نور را به هم آمیخته است تا رمانی خلق کند که تجسم کابوس و وحشت و جنون و مالیخولیا و دوزخِ جنگ است. در کتاب «خندۀ سرخ» گویی جنگ و سرگردانیِ سربازانی خسته و زخمی و جنون‌زده و رویاروی با وحشت مرگ، به تجسمی از عذاب بدل شده و جنگ و عذابهای آن، ضمن حضوری عینی‌ در این رمان، جلوه‌ای نمادین یافته و وضعیتی آخرالزمانی را تداعی می‌کند.
در یادداشتی کوتاه، که در ابتدای ترجمۀ فارسی کتاب «خندۀ سرخ» آمده است، دربارۀ این رمان و اهمیت و جایگاه آن می‌خوانید: «خندۀ سرخ نخستین‌بار در ۱۹۰۵ و در ویژه‌نامۀ مجلۀ دانش روسیه که به‌یاد آنتون چخوف تقدیم شده بود، در کنار آثار ارزشمندی از گورکی و کوپرین و بونین به انتشار رسید (چخوف در ۱۹۰۴ و پیش از پایان خندۀ سرخ فوت کرد). اثر را ماکسیم گورکی ضمن نامه‌ای به آندری‌یِف بسیار ستود و آن را به‌غایت مهم و بهنگام و گیرا دانست. رمان بر خوانندگان و منتقدان روسی تأثیر چشمگیر و حیرت‌آوری داشت و بلافاصله در همان‌سال به چندین زبان ترجمه شد.» برگردان فارسی این کتاب اول بار به قلم کاظم انصاری و با عنوان لبخند خونین در کتاب هفته چاپ شد