‫نمایشنامه‌ها ٢

آنتون پاولویچ چخوف از بسیاری‌جهات مدیون صحنه بود: روی صحنه بود که خویشتن‌را به‌عنوان یک درام‌نویس باور می‌کرد. بارها اتفاق افتاده بود که درجریان تمرین یک‌نمایشنامه یا حتی در فردای اولین‌شب نمایش آن، دست به اصلاح و «مرمت» و گاهی‌اوقات تغییر بنیادی نمایشنامه می‌زد. او ضمن تغییر و اصلاح و حذف اضافات «غیرچخوفی» آنها، با سرسختی و شهامت یک‌کاشف، به‌سوی شناخت خود راه می‌گشود؛ اما رابطه‌اش با تئاتر فارغ‌از ناهمواری‌ها و دغدغۀ خاطر نبود، آنچنان‌که در سال‌های آخر حیات خود نوشت: «چه‌کنم که با نمایشنامه‌هایم همیشه یک‌اتفاقی می‌افتد و نمی‌دانم سبب چیست که هر نمایشنامه‌ام همراه‌با جنجال چشم به‌جهان می‌گشاید و همیشه بجای آن‌که مانند هر مؤلفی از خلق اثر خود لذت ببرم، دچار احساس عجیبی می‌شوم.»