بی‌همان

شصت و اندی سال پیش با رسیدن نامه‌ای از جبهه زندگی آرام زوجی پا به ‌سن گذاشته آهنگی دیگر می‌گیرد. این زن و شوهر برلینی، به این خیال که در برابر دم و دستگاه هیتلری قد علم کنند و هم‌میهنانشان را از خواب غفلت بیدار کنند، بر می‌دارند روی کارت‌پستال شعارهای انقلابی می‌نویسند و در شهر پخش می‌کنند. بی‌همان داستان تنهایی این زوج سالخورده و داغ فرزند دیده در برلین شلوغ و پرجمعیت است؛ برلینی تا خرخره در سرسپردگی، خیانت و فساد فرورفته. اوتو استاد نجاری است که زمانی میز و مبل برای خانه‌های مردم می‌ساخته و کاسبی‌اش رونقی داشته، و حالا کارش نظارت بر ساخت صندوق‌های حمل بمب، و یا شاید هم تابوت‌هایی برای حمل جنازة سربازانی مثل پسر از دست رفته‌ی خودش است. شخصیت اوتو در رمان هانس فالادا دست کمی از قهرمان رمانِ سروانتس ندارد؛ تو گویی خوش‌خیالی، امیدواری و سرسختی را از نیای ادبی‌اش دون کیخوت به ارث برده باشد.