Επικίνδυνη Συμπόνια

...Τα μάτια της καρφώθηκαν πάνω μου σκληρά, σα να 'θελαν να διαβάσουν τις σκέψεις μου. Δεν είχα καταφέρει να ξεγελάσω την ευαισθησία της που όλα τ' αντιλαμβανόταν. Ήξερε πια πως αποτραβώντας το χέρι μου ήταν γιατί είχα βαρεθεί τα χάδια της και πως αυτό το βιαστικό φιλί δεν ήταν από έρωτα, μα από οίκτο. Αυτό στάθηκε το λάθος μου, εκείνες τις δυστυχισμένες μέρες. Ένα λάθος που δε διορθωνόταν, που απόμενε ασυχώρετο. Δε μπόρεσα να βρω την υπομονή και τη δύναμη να προσποιηθώ ως το τέλος. Μάταια επαναλάμβανα στον εαυτό μου: άστην να σ' αγαπά, προσποιήσου, παίξε λίγο όλες αυτές τις οχτώ μέρες για να περισώσεις την περηφάνια της. Μην κάνεις τίποτα που να την αφήσει να υποθέσει ότι την ξεγελάς, ότι τη γέλασες διπλά μιλώντας της για το πώς θα γιατρευτεί γρήγορα, ενώ στα βάθη της ψυχής σου τρέμεις ολόκληρος απ' το φόβο κι από τη ντροπή...

Το μοναδικό μυθιστόρημα του Στέφαν Τσβάιχ περιγράφει σπαρακτικά τη βασανιστική προδοσία της τιμής και του έρωτα, με φόντο τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Το μυθιστόρημα, γραμμένο τις παραμονές και υπό τη σκιά του επερχόμενου Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, τοποθετείται στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου και τελειώνει με τη σφαίρα που σκότωσε τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας στο Σαράγεβο.
Οι ήρωες είναι οι αποσβολωμένοι θεατές της τραγωδίας τους, σύμβολα ενός παρακμιακού πολιτισμού που δεν μπορεί όμως να αντισταθεί στη διεγερτική χαρά ενός τελευταίου βαλς. Η πρόζα του Τσβάιχ, υπέροχη και εκλεπτυσμένη, μοιάζει με τα λείψανα αυτού του πολιτισμού που τον κατάπιε η τρέλα του 20ού αιώνα. Ο οίκτος παρουσιάζεται ως ένα επικίνδυνο συναίσθημα. Μια ημιπαράλυτη γυναίκα καταστρέφεται από τον πολύ οίκτο του περιβάλλοντός της ‒ του πατέρα, του γιατρού της και του αρραβωνιαστικού της.

Το πιο συναρπαστικό βιβλίο που έχω διαβάσει... ένα πυρετικό, γοητευτικό μυθιστόρημα.

‒ ANTHONY BEEVOR, NEW YORK REVIEW OF BOOKS, 2007

O Τσβάιχ ήταν ένα σκοτεινός και ανορθόδοξος καλλιτέχνης. Με τον Επικίνδυνο οίκτο τον καλωσορίζουμε ξανά με μεγάλη χαρά.

‒ SALMAN RUSHDIE, 2011

Ένα μαγευτικό ανάγνωσμα, που θα κλονίσει τις ηθικές παραδοχές σας για το τι συνιστά ευθύνη του ατόμου, και μια ουσιαστική υπενθύμιση για τις δυνατότητες της καλής λογοτεχνίας.

‒ ALI SMITH, BEST BOOKS OF THE YEAR, THE GUARDIAN, 2011

Το μυθιστόρημα του Τσβάιχ μας μεταφέρει στην εποχή που η Ευρώπη έπεφτε στη δίνη του χάους, ξεκινώντας από την έλλειψη λεπτότητας ενός αξιωματικού του ιππικού σε ένα παλιομοδίτικο σαλόνι και κλείνοντας με τη σφαίρα που σκότωσε τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο... Ο Τσβάιχ υφαίνει μια συνταρακτική αφήγηση για το τι γίνεται όταν ο οίκτος εσφαλμένα θεωρείται πως είναι έρωτας και παρουσιάζει με ευφυή τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες που αντιμετωπίζει όποιος ξυπνά το πάθος σε πρόσωπο ανεπιθύμητο.

‒ ALFRED HICKLING, THE GUARDIAN, 2011

Μια σύνθετη, καθηλωτική, τρομακτικά αληθινή αλλά καθόλου ηθικολογική σπουδή στον συναισθηματικό εκβιασμό, στις διαβρωτικές, ακόμη και ψυχοφθόρες συνέπειες του οίκτου και στη διαπίστωση ότι «κανένα έγκλημα δεν ξεχνιέται, όσο βρίσκεται ακόμα στη συνείδησή μας».

‒ THE FINANCIAL TIMES, 2011

Ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα... Αυτό που εντυπωσιάζει κυρίως είναι η ικανότητα του Τσβάιχ να μας κάνει να νιώσουμε τις βίαιες συναισθηματικές μεταστροφές όλων των προσώπων του έργου σαν να ήταν δικές μας. Μόνο ένας συγγραφέας με μεγάλη ευαισθησία θα μπορούσε να το πετύχει αυτό.

‒ ANTHONY DANIELS, THE SUNDAY TELEGRAPH