گم گشته

از نو شروع كن. امروز واسه اولين بار می گم كه من هرگز اينو خالصانه از كسی نشنيده‌‌ام. يه زندگی نو رو شروع كن. اما اگه من فقط اينو به خودمم بگم، بی‌‌ارزشش نكردم. هيشكی چيزايی كه به خودم می گم رو نمی شنوه، پس كسی هم روشون حساب نمی‌‌كنه. عشق. من از زمان استفاده می‌‌كنمو به خودم فرصت منحرف شدن توسط عشقو می دم. يه اندوه حمايت‌‌كننده‌‌ رو به من بده كه می تونه نهايتاً راه نجاتو به من نشون بده. اونو به من تحميلش كن. كم‌‌كم با اين شرايط كنار ميام. هر روز منو از نو زخمی كن ای عزيزترين و يكی يه دونه من، چه زن باشی و چه مرد. اگه لازمه منو پس بزن اما دليلشم بهم بگو؛ تحقيرم كن، مسخره‌‌ام كن، اصلاً پتمو بريز رو دايره اما تمومش كن بذار تنها باشم. تلخكامی باعث رشد درونی و مثمرثمر شدنم می شه. اونو قشنگ تشريحش كن. اونو مكتوبش كن. آره خودشه. واسه اين كه حرفام معنادار بشه و واسه اين كه منو بابت شنيده شدن و استقرار حرفام مطمئن كنه، من اونا رو مكتوب تشريح می‌‌كنم و بعدشم تحويل خودم می دم. حتی اگه چيزی كه خونده می شه وجودم نداشته باشه، اما صدای خواننده كه وجود داره.