هنوز سبز

"هنوز سبز" شعر تبعید است، شعری که دامنه‌ی وسیع وضعیت اجتماعی و سیاسی ایرانی را هم در داخل و هم در خارج از کشورش دربر می‌گیرد، با ابتکارِ زبانی رَمز‌شُده، زبانی که خاص ادبیاتِ درگیرِ اختناق‌است. امّا رمز این زبان پیچیده‌نیست: گفتاری مستقیم، نگاهی روشن بر ریشه‌های وضعیت فلاکت‌بارِ ایران از طریق دوربین شعر و خلق عکس‌هایی که تابوهای اجتماعی و زبانی را می‌شکنند.

و در‌عینِ‌‌حال "هنوز سبز" است، که شعر را تبدیل به «موضوعِ‌شعر» می‌کند، تناسخی، که در ادبیاتِ فارسی هرگز جایگاهی خاص خود نیافته: دراینجا شعر در باره‌ی شعر، شعر می‌گوید و در شعر بی‌’نهایت‘ می‌شود. «شعر» در "هنوز سبز" زخمی‌می‌شود و «شعرِ زخمی» هم نمود و هم شاهد‌می‌شود بر ادبیاتی، که تحتِ سانسور حاکمان سیاسی و ‌ اختناقِ جامعه‌، از‌هم‌می‌پاشد و «امید» را در شعر تبدیل به یک «پرسشِ‌ادبی» می‌کند.