Lage streken

In Lage streken, een verzameling autobiografische vertellingen, schetst Herta Müller een portret van haar jeugd op het Roemeense platteland. Van haar huis dat geen thuis was omdat ze behoorde tot een Duitssprekende minderheid, die onderdrukt werd door het communistische regime. In Müllers poëtische stijl transformeert die jeugd tot een beklemmende anti-idylle, een enclave omgeven door vijandschap en intolerantie. Ze verweeft de dromerige, onschuldige observaties van een kind met de grauwe en beladen werkelijkheid van de volwassenen. Zo merkt de hoofdpersoon dat tussen het gele koren en de boterbloemen achter het huis zwarte slangen verschijnen. ‘De ramen blijven dicht, de rolluiken blijven dicht. Er is in het hele dorp geen mens te zien.’
Het debuut van Müller werd in 1992 in Roemenië gecensureerd gepubliceerd als Nadirs. Het bezorgde de schrijfster in korte tijd grote literaire naamsbekendheid. In 2010 verscheen in Duitsland de originele, ongecensureerde versie, waarvan Lage streken de Nederlandse vertaling is.