یادداشت‌های روزانه نیما

کتاب یادداشت‌های روزانه نیما اثر عبدالرضا رضایی نیا نوشته‌های دهۀ پایانی عمر نیماست؛ یک ماه مانده به سفر ابدی نیما در ۶۲ سالگی؛ با این وصف، بی‌شک فصل‌الخطاب همۀ حرف و حدیث‌هایی است که دیگران دربارۀ شعر و شخصیت و عقاید نیما ساخته و پرداخته‌اند.
غربت، تقدیر مشترک شاعران است؛ اما نیما از غریب‌ترین شاعران قرن ماست؛ آیینه‌دار غربت‌ها و غرابت‌های بی‌انقطاع تا پایان عمر، نه تنها در شعر، در زندگی رازگونه‌اش، که سرشار از آوارگی و تلخی و تنهایی و شگفتی‌هاست. نشان تام و تمام غربت بزرگ نیما همین که دست‌کم تا سال ۱۳۶۹، یعنی سه دهه پس از درگذشت او، که یادداشت‌های روزانه‌اش برای نخستین بار به چاپ می‌رسد، بسیاری بر این گمان بوده‌اند که زندگی و شعر نیما را باید در دایره‌ای تنگ از تحزب‌ها و تعصب‌های مارکسیستی و توده‌ای تأویل کرد.
چاپ ۱۳۸۶