ตะวันเบิกฟ้า

โมหะคือหลุมแรกและหลุมลึกที่สุดของกิเลส
เมื่อมองโลก มองผู้คน มองชีวิตด้วยความหลง ความหลงนั้นก็ย่อมพาเราไปตกหลุมแห่งความโลภ กับหลุมแห่งความโกรธได้อย่างง่ายดาย
ผู้ใดหลงคิดไปว่าตนเองดีกว่า อยู่ในฐานะที่สูงกว่า มีความสามารถมากกว่าแล้วหลงวนอยู่ในโลกมายาที่ตนเองกับเหล่าบริวารสร้างขึ้นห้อมล้อมรอบตัว...ความเขลาก็ย่อมเกิดขึ้นกับคนผู้นั้น
เขลาที่ไม่คิดเปิดตามองสำรวจตนเองและพวกพ้องด้วยสายตาอันเที่ยงตรง เขลาที่มองเห็นลาภยศสรรเสริญสำคัญกว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนต่อคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนในครอบครัว
หลุมลึกทั้งหลายนี้มีแต่ธรรมะในใจตนเท่านั้นที่จะฉุดให้ตนเองหลุดพ้นขึ้นมาได้ มิใช่มือที่ฉุดดึงของผู้ใดเลย
หากต้องการพบแสงอ่อนอุ่นของดวงตะวันเมื่อยามเบิกฟ้า มนุษย์เราก็ต้องเพียรปีนป่ายให้พ้นจากเงามืดในหลุมลึก...