افلاطون

کتاب بسیار مهم و خواندنی در مورد دوره ها و محاورات افلاطون است.و قایل است که افلاطون در طول حیاتش در بطن دیالکتیک پیش رفته است و به آن اندازه که اجازه می داد بهرهمند از حقیقت شده است
...

تحقیقات ادبی و فلسفی پردامنه ای که دربارۀ افلاطون صورت گرفته است در واقعیات ظاهری به نتیجه‌ای همانند رسیده، ولی در مسائل اساسی که پایۀ ضروری فهمیدن فلسفۀ افلاطون است چنان نتیجه‌ای بدست نیامده است. علت این دشواری را در طبیعت خود موضوع باید جست، یعنی در خود فلسفه: افلاطون بنیان‌گذار آن چیزی است که برای نخستین‌بار از زمان او فلسفه بمعنی راستین کلمه نامیده شد. فهمیدن فلسفۀ افلاطون آن نیست که او را با مفهومی بسنجیم که، از پیش، از فلسفه در ذهن داریم. بلکه این است که آنچه را پس از او پیدا شده است، و همچنین خودمان را، با محک او بیازمائیم و ببینیم آیا پای به جاپای او می‌نهیم یا یکسره کاری دیگر می‌کنیم. (از متن کتاب)