بازی دوستانه

او هميشه خود را به دور از جمعيت نگه می داشت... آن‌جا، به دور از نرده‌ها، دور از دسترس ما، با نگاهی تب‌دار و دست به سينه، حتی بيشتر از دست به سينه، با دست‌های بسته، قفل شده در هم، گويی سردش بود يا دردی در شكم حس می‌كرد. انگار به خودش می‌چسبيد تا نيفتد. او با همه‌ی ما روبه‌رو می‌شد، اما به هيچ‌كس نگاه نمی‌كرد. در حالی كه يك پاكت خريد را محكم روی قلبش گرفته بود، به دنبال پسربچه‌ای تنها می‌گشت. می‌دانستم كه توی پاكت يك نان شكلاتی بود و هربار از خودم می‌پرسيدم كه له نشده است، آن‌قدر كه... بله، خودش را محكم به آن می‌گرفت، به زنگوله، به تحقير آن‌ها، به پيچ از طرف نانوايی و به همه‌ی آن لكه‌های كوچك چربی كه مانند مدال‌هايی غيرمنتظره به پشت لباسش چسبيده بودند. غيرمنتظره... ؛