Adelaïde

1929: Thomas Mann krijgt de Nobelprijs voor literatuur, Erich Maria Remarque publiceert Im Westen nichts Neues, in de bioscopen draait Love Parade van Ernst Lubitsch met Maurice Chevalier en Jeanette McDonald, Trotzki wordt uit de Sovjet-Unie verbannen, Himmler wordt ‘Reichsführer der SS’, Tijger Georges Clémenceau sterft, de beurskrach te New York luidt de grote crisistijd in.
Ook in Vlaanderen gebeurt wat, zelfs op literair gebied. Gerard Walschap (geb. 1898) publiceert zijn roman Adelaïde waardoor tussen de schrijver en zijn (katholieke) publiek een misverstand zal ontstaan dat zelfs tot op de dag van vandaag niet helemaal van de baan is.
Walschap ondernam hier een stoutmoedige poging om de Vlaamse roman in nieuwe banen te leiden. Hij eiste het recht op om het volle leven zonder aarzelen uit te beelden, het kwaad, de zonde, de schijnheiligheid de volle laag te geven en het dagelijks leven van zijn medemens aan een grondige kritiek te onderwerpen.