Ballada ptaków i węży

4,5 Moim jedynym zarzutem jest chwiejne tempo. W pewnym momencie książka bardzo zwalnia, a autorka lepiej radzi sobie w szybkiej akcji. Nie zmienia to faktu, że niesamowicie ciekawym było czytanie o tym jak rozpoczynała się cała historia igrzysk. Porównując do tego jak wyglądały one w trylogii, widać naturalność w której się rozwinęły. Z trwających kilka godzin walk wycieńczonych na sam start dzieci, w tak widowiskowe wydarzenie z którym zetknęliśmy się w historii Katniss. Autorka zwraca uwagę na szczegóły, o których nawet bym nie pomyślała, ale nadają całej historii głębię i wiarygodność. Portret psychologiczny Snowa jest przedstawiony w wiarygodny sposób. Nie jest on pokazany od początku w roli wcielonego zła, którym wiemy, że się staje. Poznajemy młodego, zakochującego się chłopaka, którego niszczy własna ambicja i otoczenie. Nie jest on jednak usprawiedliwiany i od samego początku widzimy wszystkie jego wady. Relacja Snowa i Lucy Grey jest bardzo solidnym przedstawieniem toksycznej relacji dwóch osób o różnych wartościach, celach i poglądach, a zakończenie jest naprawdę dobrym podsumowaniem ich rozwijającej się przez powieść historii. Ta książka napewno jest najbardziej moja ze wszystkich przeczytanych przeze mnie dotychczas części. Nie wiem czy jest lepsza od pozostałych, ale w mojej głowie ma specjalne miejsce.