โต๊ะโตะจัง กับโต๊ะโตะจังทั้งหลาย

ผู้อ่านชาวไทยคะ ดิฉันดีใจจริงๆ ที่ท่านอ่านหนังสือเล่มนี้ของดิฉัน ดิฉันไม่เคยรู้เลยว่า เด็กๆ
ในโลกมีความเป็นอยู่อย่างไร กระทั่งได้ไปถึงประเทศของเขา ดิฉันจึงจะดีใจมาก ถ้าท่านอ่านแล้วช่วยกันคิดเรื่องของเด็กๆ เหล่านั้น

ทุกท่านรู้จักช้างใช่ไหมคะ แต่ที่แอฟริกานั้น แม้จะมีช้างมากมาย ทว่า เด็กชาวแอฟริกาก็ไม่มีใครรู้จักช้างเลย เพราะที่แอฟริกาไม่ได้มีต้นไม้หรือหญ้าขึ้นสมบูรณ์ทั่วไป สัตว์ป่าจึงถูกนำไปอยู่ในเขตคุ้มครองพิเศษ ดิฉันไม่เคยเห็นสวนสัตว์ในแอฟริกา คงเป็นเพราะประเทศในแอฟริกาตกเป็นเมืองขึ้นของหลายประเทศมานาน
จึงไม่มีใครสร้างสวนสัตว์ให้เด็กๆหนังสือภาพสำหรับเด็กก็เกือบจะไม่มี ผู้ฅนที่ไม่มีโทรทัศน์นั้นจำนวนมากกว่าฅนที่มีโทรทัศน์ดู และพื้นที่ส่วนใหญ่ไฟฟ้าเข้าไม่ถึง ฉะนั้น แม้อาศัยอยู่ในแอฟริกา เด็กชาวแอฟริกาก็ไม่มีโอกาสรู้จักช้าง หรือยีราฟเลยตลอดชีวิต ขณะที่เด็กญี่ปุ่นรู้จักช้างและ วาดรูปช้างได้ เพราะญี่ปุ่นมีทั้งสวนสัตว์ หนังสือภาพสำหรับเด็ก และโทรทัศน์

ระยะเวลา ๑๐ ปี หลังจากตีพิมพ์หนังสือนี้แล้ว ดิฉันเดินทางไปยังประเทศต่างๆ อีกหลายประเทศ แต่ยังไม่ได้รวบรวมเป็นหนังสือเล่มใหม่ ถึงกระนั้นท่านที่ได้อ่านหนังสือนี้ก็คงเข้าใจได้ว่า เด็กมากมาย ต้องต่อสู้อย่างยากลำบากเพียงใดเพื่อให้มีชีวิตอยู่ เมื่อเทียบกับครั้งที่ดิฉันไปเยือนแทนซาเนียหลังจากได้รับแต่งตั้งเป็นฑูตสันถวไมตรีขององค์การยูนิเซฟใหม่ๆ ขณะนั้นมีเด็กเสียชีวิตปีละ ๑๔ ล้านฅนปัจจุบัน เด็กเสียชีวิตปีละ ๙ ล้าน ๒ แสนฅน เท่ากับว่าเวลา ๒๕ ปี ที่ผ่านมา เด็กเกือบ ๕ ล้านฅนรอดชีวิตมาได้ ซึ่งดิฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่แสดงว่าทุกฅนในโลกนี้ร่วมมือกันพัฒนาชีวิต

ดิฉันจะดีใจมากหากท่านอ่านหนังสือนี้แล้วช่วยกันคิดเรื่องของเด็กๆ ในโลก เพราะเด็กญี่ปุ่นก็กำลังช่วยดิฉันคิดว่าจะช่วยเด็กอื่นๆ ในโลกอย่างไร

คุณผุสดีคะ ขอขอบคุณนะคะที่แปลหนังสือนี้ ขอบคุณที่ทำให้มีฅนอ่านเรื่องราวซึ่งดิฉันได้พบ และได้รับทราบความคิดเห็นของดิฉันที่มีต่อเรื่องราวเหล่านั้น หวังว่าจะมีโอกาสพบกันอีกนะคะ

เมื่อเร็วๆ นี้ ดิฉันได้ดูข่าวทางโทรทัศน์เกี่ยวกับเมืองไทย เรื่องช้างแสนรู้ที่วาดภาพได้สวยงาม ดิฉันนึกชื่นชมความฉลาดของช้าง และอยากนำเรื่องเช่นนี้ไปเล่าให้เด็กที่แอฟริกาได้รับรู้ ทุกวันนี้เรามีสันติภาพก็จริงแต่เมื่อคิดว่า แม้วันนี้ก็ยังมีเด็กๆ ที่ต้องร้องไห้ หิวโหย และโศกเศร้าที่ต้องพลัดพรากจากพ่อแม่อยู่ณ ที่หนึ่งที่ใดในโลกนี้ ดิฉันก็รู้สึกเศร้าใจมาก แต่ถ้าเราช่วยกันคิด แม้เริ่มจากเรื่องเล็กๆ ดิฉันก็เชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งเด็กทุกฅนในโลกนี้คงจะมีความหวังในชีวิต มีอาหารรับประทานทุกมื้อ ได้เรียนหนังสือ มีน้ำสะอาดดื่ม และได้ฉีดวัคซีนป้องกันโรคครบถ้วน

ขอให้เราช่วยกันเพื่อให้วันนั้นมาถึงนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สารจากโต๊ะโตะถึงผู้อ่านชาวไทย
เท็ตสึโกะ คุโรยานางิ
นักแสดงและฑูตยูนิเซฟ