เดียวดายใต้เงาจันทร์

“บาดแผลบนร่างกายคนอาจจะมีนับร้อยนับพันแห่ง รอยแผลในหัวใจกลับมีอยู่เพียงรอยเดียว”

‘เดียวดายใต้เงาจันทร์’ รวมบทความเรียงอันแสดงถึงสภาวะเปลี่ยวเหงา แปลกแยก แต่ดำรงด้วยคุณธรรมน้ำมิตรของโกวเล้ง เป็นการบันทึกอนุทินทางอารมณ์ถึงตัวเอง มิตรที่อยู่ มิตรที่จำพราก และคนประเภทที่ชิงชัง ความเรียงเหล่านี้ตีพิมพ์ กระจัดกระจายตามนิตยสารต่าง ๆ รวบรวม แปล และเรียบเรียง โดยเรืองรอง รุ่งรัศมี ผู้เคยระหกระเหินไปใช้ชีวิตในไต้หวันอยู่หลายปี หนังสือผ่านร้อนผ่านหนาวจากการตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 2532 แต่ข้อเขียนยังคงเป็นอมตะ ตราตรึงและยังคงถูกถามถึงจากมิตรนักอ่านเสมอ ๆ

ภายหลังจากการจากเปลี่ยนผ่านช่วงชีวิตของผู้แปล ผู้มีปรารถนาอันสูงสุด คือการจากไปเฉกเช่นจอมยุทธ์พเนจร เร้นกายหายไปในยุทธภพอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงตำนานให้กล่าวขานเท่านั้น

หนังสือเล่มนี้คือหนึ่งในสิ่งที่หลงเหลือให้กล่าวขาน

ครั้งหนึ่ง ’รงค์ วงษ์สวรรค์ เคยกล่าวถึงหนังสือเล่มนี้ว่า

ผมอ่านอย่างผลีผลามแทบว่าผิดมารยาทที่ไม่รอเจ้าภาพเชิญดื่มเหล้าก่อนในสวนสำราญละแวกเป่ยโถว, ไทเป บนโต๊ะคลุมผ้าแดงและในท่ามกลางแสงโคมทอง

“ความอ่อนโยนคือดาบเล่มหนึ่ง...”

ขอคารวะนับจากบรรทัดแรกบนหน้าแรก แต่ผมก็ไม่วายอุทานว่า

“กูก็พูดได้นี่หว่าทำไมไม่พูดประโยคนี้”

มติชนสุดสัปดาห์ 2 เม.ย. 2532 ปีที่ 9 ฉบับที่ 448