จดหมายจากเกียวโต

อากาศที่เกียวโตในช่วงเดือนกันยายนไม่น่ารักเลยสักนิด
บางวันร้อนและแดดก็แรงราวกับจะเผาทุกอย่างที่อยู่กลางแจ้งให้เป็นจุล
บางวันร้อนอ้าวและตามมาด้วยพายุฝนหนักเบาสลับกันไปทั้งวันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
สาวๆ หลายคนปั่นจักรยานอยู่ในกระโปรงสั้น รองเท้าบู๊ตทะมัดทะแมง
พร้อมกับถือร่มเอาไว้อีกมือหนึ่ง
ไม่กลัวสักนิดว่าอะไรๆ ที่อยู่ในกระโปรงจะได้เผยหน้าออกมาเล่นน้ำบ้าง

เกียวโตเป็นเมืองเก่าอย่างที่ใครก็รู้กันดีอยู่แล้ว
ใครชอบแสงสีของเมืองใหญ่ มาอยู่เมืองนี้เห็นจะผิดหวัง
ย่านดาวน์ทาวน์ที่ทันสมัยสุดๆ ของเมืองอยู่บนถนนในช่วงความยาวแค่ไม่ถึงห้ากิโลเมตร
ตัวเมืองนั้นรายล้อมด้วยภูเขาใหญ่น้อยสลับกันไป
เสน่ห์ของเมืองจึงอยู่ที่การได้รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่า
ในท่ามกลางตึก ถนน ยวดยาน และอีกสารพัดเทคโนโลยี
ธรรมชาติและป่าเขานั้นอยู่ใกล้เพียงแค่ปลายแขน แค่เห็นภูเขาลิบๆ อยู่ข้างหน้า
ความเหน็ดเหนื่อยและหนักหน่วงจากภารกิจ ปัญหาที่เจอะเจอในแต่ละวันก็ถูกแบ่งเบาไปกว่าครึ่ง