Bloeiend puin

Anneke Brassinga’s vierde prozabundel, geschreven in de voor haar zo kenmerkende geconcentreerde stijl, bevat beschouwingen over door haar geliefde schrijvers als Leopold, Ouwens, Diderot, Proust en Casanova, overpeinzingen over liefde en de betekenis van kunst, over utopie, verlies, regen, wind, verdriet en kou en een vijftal essays over lezen en schrijven. Met haar in hoge mate geïndividualiseerde stijl en haar enorme woordenschat weet Brassinga dingen zichtbaar te maken die in de diepte liggen van haarzelf, van anderen en van de wereld in het algemeen. De universele waarde van haar observaties is gelegen in haar volmaakt eigen en uiterst grondige manier van kijken, en haar vermogen de fundamentele raadselachtigheid van wat zij ziet, doorziet en beschrijft, intact te laten.

Anneke Brassinga (1948) schrijft poëzie en proza, en is literair vertaalster. Ze debuteerde in 1987 met de dichtbundel Aurora. Ze vertaalde werk van onder anderen Nabokov, Melville, Diderot, Rousseau, Oscar Wilde en George Orwell. Ze ontving verschillende prijzen, waaronder de VSB Poëzieprijs voor de bundel Verschiet (2001), de Anna Bijnsprijs voor de bundel Timiditeiten (2003) en de ECI Prijs voor haar prozabundel Hapschaar. Bloeiend puin is de opvolger van de gelauwerde voorgangers Hartsvanger (1993), Hapschaar (1998) en Het zere been (2002).

Over Verschiet:
‘Subliem is het woord om de kwaliteit van zulke verzen te benoemen.’
- Arie van den Berg, NRC Handelsblad

Over Hapschaar:
‘Het gaat door merg en been, en niets van wat ze schrijft laat me onverschillig.’
- Hugo Bousset, De Morgen