Als twee druppels water

De jongen op de verbleekte foto leek zo goed op David, dat hij het zelf kon zijn of tenminste toch zijn dubbelganger. De foto stak in een koffer met nog een heleboel andere kiekjes van die jongen en boeken, tekeningen, oude schriften en zelfs een cadeautje dat nooit was opengemaakt. David ontdekte die koffer toevallig in de schuur van zijn opa toen hij er een weekje ging logeren. Wie was die jongen? Die tekeningen, de schriften, waren die van hem? En dan die lege kamer op de tweede verdieping, niet een meubel, niets aan de muren, geen kleed op de vloer...

Davids opa had een geheim, waar hij met geen mens over wilde praten, een geheim dat jaren onopgehelderd bleef. David wil dat raadsel oplossen. De gegevens die hij moeizaam ontdekt zijn als stukjes van een puzzel en langzamerhand wordt hem alles duidelijk. Hij leert niet alleen de jongen op de foto kennen, maar hij komt ook te weten, waarom zijn overleden oma zo vreemd deed. En het belangrijkste: hij leert van zijn opa houden.