Anna Karenina, #2

Anna yeniden durdu. Vronski okurken,elinde olmadan Anna'nın kocasıyla bağlarını kopardığı zamanki gibi,aldatılan kocasıyla karşı karşıya gelmiş gibi doğal bir duyguya kapılıyordu.Mektubu tutarken,kaçınılmaz olan düello çağrısını düşünüyordu istemeden.O gün,belki de yarın,bu iş olacaktı;daha şimdiden kendini düello alanında ,yüzüne yansıyan şu sakin ve gururlu tavrıyla görünüyordu;tabancasını havaya kaldırmış düşmanına ateş etmek üzere beklediği anı getiriyordu gözlerinin önüne.Bu düşüncelerinin ortasında ,ansızın Serpuhovski'nın sözleri aklına geliyordu;kendisinin o sabah düşündüklerini de anımsıyordu;bağlanmamak daha iyi değil miydi? Ama aralarında,bunun sözü bile olmazdı.